Makers

Plaatsmaken maakt al bijna vijfendertig jaar plaats voor kunst. Om dit te kunnen doen moeten we eerst samenwerken met kunstenaars. Dat doen we op verschillende manieren. Er wordt veel bij ons in huis gemaakt. We geven advies. We begeleiden, we coachen, we luisteren en praten, we tonen, alles wat kan helpen om tot het beste proces of resultaat te komen. 

Frank & Michiel

Frank Blommesteijn (1989) & Michiel van der Werf (1987) vormen sinds 2013 een kunstenaarsduso. Momenteel werken ze aan de 'Cameo Series'. Hierbij maken ze sets na van bekende films waarin het publiek kan figureren als de hoofdrolspeler. Als je hebt deelgenomen aan al deze sets krijg je uiteindelijk een groter verhaal waarin jij de hoofdrol speelt.

Joan van Barneveld

Joan van Barneveld is een multitalent. Hij schildert, zeefdrukt en maakt muziek. Hij bevraagt zijn aanwezigheid in de wereld. Dat gaat dan vooral over hemzelf in relatie tot de materialen waar hij mee werkt, zijn technische aanwezigheid zoals die bijvoorbeeld zichtbaar is in penseelstreken. Dit onderzoek komt tot uitdrukking in zijn werk doordat hij verschillende lagen over elkaar heen aanbrengt en speelt met transparantie onderling.  Hij overschildert delen van de onderlaag, voegt elementen toe, schudt drie keer met kleur en beeld volgens zijn eigen gemoedstoestand. Het werk als geheel is een reis langs de randen van de nacht, met hier en daar een kiertje zon en overal klinkt het gestage geluid van de tijd die tikt. 

Robbie Cornelissen

In het werk van tekenaar Robbie Cornelissen raak je nooit uitgekeken. Met een ongeëvenaard gevoel voor detail tekent hij ruimtes en gebouwen. Hij draait zijn hand niet om voor enorme afmetingen. Zo werkte hij een half jaar aan een tekening van liefst dertien bij twee en een halve meter, voor het Centraal Museum Utrecht. De perspectieven zijn soms even onnatuurlijk als spectaculair, met als gevolg dat je je in een andere wereld waant. Een andere keer lijken je lenzen niet goed te functioneren want dan is alles dubbel, of te kort, of te dichtbij. De voorkeur van de kunstenaar voor architectonische ruimtes vertaalt zich in een passionele ontdekking per potlood. De toeschouwer blijft niet zelden verbluft achter.
 

Aline Eras

Aline Eras (1980) is in veel opzichten een klassieke tekenaar. Ze werkt zeer nauwkeurig in fragiele lijnen naar realistische beelden toe. Tegelijkertijd lijkt het werk niet helemaal van hier te zijn, met zijn soms wereldvreemde en poëtische beeldtaal. Je kunt het werk dan ook opvatten als een reis langs de meer inhoudelijke kanten van het bestaan, waarbij de gebruikte beelden soms afkomstig lijken uit dromen. Ze doemen als het ware op vanuit het papier. Ook gaan zaken een eigen leven leiden: een konijn wordt een aardappel, en meisjes met vlechten laten die tot in de diepste krochten van het bewustzijn zakken. Op dit moment brengt Aline Eras een werkperiode door in de ateliers van Plaatsmaken. Ze werkt aan een nieuwe serie etsen, die deels al te zien zullen zijn tijdens de tentoonstelling.

Mirka Farabegoli

Haar werk is een uitbundig feest en een daadkrachtige vermenging van het bovennatuurlijke met gewone, banale zaken. Tijdens reizen naar bijvoorbeeld Spanje en Zuid-Amerika gaat ze graag op in de kleurrijke cultuur en tradities.  De rituelen die de mensen daar in hun dagelijks bestaan gebruiken, betekenen voor Farabegoli een brug naar een andere wereld.  Ze zegt: ´Daar gaat mijn werk over, dingen die niet bestaan maar wel hun oorsprong in de werkelijkheid hebben, en de manier waarop mensen daar mee omgaan. De gedachte dat je iets zou kunnen veranderen aan je lot, door te aanbidden of te offeren. De samensmelting tussen dat geloof en de traditionele kleurige cultuur. Die verhevigt de beleving van de gebeurtenissen. Die feestelijkheid brengt je echt in een andere wereld.’ 
 

Ad Gerritsen

Het werk van Ad Gerritsen doet een beroep op ons collectieve geheugen. Zijn messscherpe tekeningen en schilderijen  vertellen  de verhalen die de  toeschouwer er zelf op projecteert. Die verhalen kunnen van alles zijn: het doet eigenlijk niet ter zake. Mensen kijken tenslotte louter vanuit hun eigen geschiedenis naar de dingen. Gerritsen zorgt alleen voor het kader. Zijn werk is als een laaghangende wolk boven de stad. Uiteindelijk kom je altijd wel een keer iets van de kunstenaar tegen: in een overheidsgebouw, het museum, bij mensen thuis. Stuk voor stuk hebben de geportretteerden iets ongemakkelijks; ze kijken ongelukkig, nors, onverschillig, hysterisch of opgewonden. Zelfs de dieren die hij verbeeldt lijken wel menselijk door hun emotionele uitdrukking. Ze ondergaan hun lot gedwee. Ze plooien zich in de onmogelijke poses die de kunstenaar hen heeft toebedacht.

Catalogtree Joris Maltha en Daniel Gross

Opgeleid als grafisch vormgevers aan ArtEZ in Arnhem, waar ze nog steeds studenten begeleiden. Toch heeft vanaf het begin de autonome kant van werken de heren zeer aangetrokken. Hun vrije werk hebben ze dan ook steeds naast het werk in opdracht uitgebreid. Catalogtree maakte internationaal naam door hun volstrekt unieke manier van data omzetten in infographics. Ze maken er eigenlijk vaak autonome beelden van, die ook als kunstwerk aan de muur zeker niet misstaan. Dit heeft geresulteerd in diverse tentoonstellingen in beeldende kunstinstellingen. De lol die ze hebben met het ontwikkelen van eigen software, het werken met traditionele technieken als houtsnede en zeefdruk is onmiskenbaar. Technieken en niet voor de hand liggende toepassingen daarvan zijn hun ultieme hobby. Robotjes bestaande uit tandenborstels met een lampje erop laten rondrennen op een belichte zeef, bijvoorbeeld. Een hoofd van iemand analyseren op hoogtelijnen en dat laten uitfrezen op een plaat, vervolgens afdrukken als een echte hoogdruk. Digitaal weer analoog vertalen. Catalogtree geeft een andere kijk op hoe je in de kunsten techniek kunt inzetten. ‘Je moet het niet alleen als een noodzakelijk ding zien, maar ook als inspiratiebron’.
 

Harmen Liemburg

Grafisch vormgever met grote liefde voor zeefdruk. Zijn werk komt vaak collage-achtig over, hij combineert gretig bestaande en nieuwe elementen in de computer tot een nieuw verhaal. Het maakt daarbij niet uit of het eigen werk is of gemaakt in opdracht. Liemburg is enorm leergierig en wil graag alles weten zodat hij er gebruik van kan maken in zijn vocabulaire. In de piloteditie van Grind the Gap beet hij zich vast in het leven van de nachtzwaluw. Na een aantal nachtelijke expedities op de Veluwe waarbij hij tal van gegevens verzamelde, liet hij software schrijven waarmee hij data kon omzetten naar een zeefdrukfilm. De geestdrift, energie en kennis van Liemburg zijn reden ook hem nogmaals uit te nodigen voor het maken van een nieuw project binnen Grind the Gap. Wij zijn er van overtuigd dat hier weer een mooi werk uit volgen zal.
 

Merlijne Marell

Merlijne Marell zegt over haar immense, want volledig handgemaakte, boekproject:
Schobbejacques en de 7 geiten is losjes gebaseerd op Grimms sprookje De wolf en de zeven geitjes. Aan de hand van de personages geef ik hun wereld –Knollenland– vorm en kleur. Woord en beeld ontstaan hierbij zoveel mogelijk hand in hand. Zo kan ik een actieve wederzijdse reactie tot stand brengen, tekst en illustraties elkaar laten aanvullen, verrijken, versterken of juist in twijfel trekken, en ontstaat er een onlosmakelijk geheel. Het gekende verhaal beschouw ik als leidraad bij het bouwen van een nieuw sprookje, waarin de frictie tussen goede en kwade elementen nader wordt gedefinieerd. Is de wolf louter slecht? En zijn de geiten per definitie onschuldig?
 
 

Bert van Ommen

In grote lijnen is het werk van Bert van Ommen ( 1965- 2012) altijd hetzelfde gebleven: heldere, vaak architectonische vormen, die door een nadrukkelijk detail een eenvoudige poëzie oproepen.
Veelal straatbeelden, beelden die je dagelijks ziet maar eigenlijk niet tot je door laat dringen. De krans licht om de lantaarnpaal neem je zo langzamerhand voor kennisgeving aan. Van Ommen wist daar op onnavolgbare wijze de aandacht op te vestigen, door met veel geduld ieder laagje licht te vangen.

Een terugkerend mannengezicht op een reclameposter in de bushaltes, ergens anders een bikinitop. Deze elementen krijgen in de avonden die de schilder verbeeldt een eigen recht van spreken. Ze zijn niet langer betekenisloos. Ook de wolkenlucht die in laagjes langzaam grijs wordt, de flat die gereduceerd is tot blokkendoos, zij zijn allemaal zelfstandige onderdelen geworden. Zo worden zij gerangschikt, krijgen zij hun vaste plaats in het werk.

Twee stoplichten die op rood staan. In de donkere lucht lichten nog net twee roze wolkjes op, als een weerschijn van wat zich beneden afspeelt. Het is de poëzie van de avond, van de verlaten plaatsen waar wij geen idee van hebben als we binnenshuis zijn.

In het donker kun je fijn langs huizen fietsen en naar binnen kijken, waar de verlichting geheimen prijsgeeft van het huishouden dat daar leeft. In een appartementengebouw doen wij hetzelfde: van Ommen gunt ons een blik in huiskamers vol kleur en licht en verschillende atmosferen. De buitenkant van het gebouw blijft uiteraard even strak als de rest.

Hjalmar Riemersma

Bijna alle schilderijen van Hjalmar Riemersma gaan over bergen. Hij reist regelmatig naar de Alpen om daar inspiratie op te doen en zaken te bestuderen zoals het licht en de seizoenen. In zijn werk gebruikt hij vaak archetypische elementen uit het berglandschap zoals houten huizen en berggeiten. Hij schildert met dikke lagen olieverf om de meerlagigheid van het landschap en het bijzondere licht dat daar doorheen schijnt te laten zien.  Hij probeert daarmee ook de ‘huid’ van het landschap te vangen. De kunstenaar is bovendien erg dol op de nacht: door het sprookjesachtige groene of blauwe licht lijken de bergen nog mooier dan ze al zijn. 

Liedeke Taen

Liedeke Taen bekijkt de wereld met een open blik. Zij zoekt betekenis in het alledaagse. Voorwerpen om haar heen die ook iets anders vertellen. Een slap en zielig theezakje kan bijvoorbeeld ook liefdesverdriet zijn. Bij een leeggelopen ballon kun je aan veel treurige dingen denken. Door deze nieuwe betekenissen wordt een voorwerp losgezongen van zijn oorspronkelijke context. Het wordt eigenlijk een heel nieuw ding! Liedeke gebruikt grafische technieken in haar werk om deze afstand tot de oorsprong ook letterlijk uit te voeren. Door haar werk reproduceerbaar te maken ontstaan nieuwe lagen, in zowel tijd, context als materiaal.