Roos van Haaften

In het werk van Roos van Haaften is de vos een speciaal karakter. Hij sluipt door haar tekeningen, ligt vergenoegd te slapen, hapt in sjaals en is voorbij zonder dat je hem goed hebt kunnen bekijken. Van Haaften verkent de grenzen tussen wild en cultuur. Behalve in haar dromerige, filmfragmentachtige tekeningen doet ze dat in schaduwwerken. Ze knipt vosjes uit op verschillende groottes en in verschillende houdingen, en varieert met theaterlampen. Er ontstaat zo een dramatisch, rijk beeld dat eveneens aan filmscenes doet denken. De vossen springen en buitelen over elkaar heen en trekken grimassen. Het zijn er veel en toch is het steeds dezelfde persoonlijkheid. De vos wordt zo eigenlijk weer teruggebracht naar wat hij eigenlijk is: een nachtelijk dier dat even schuw is als snel verdwenen.

Na haar studie Fine Art aan ArtEZ Arnhem verbleef Roos van Haaften een jaar in Londen, waar ze afstudeerde aan WCA University of the Arts. In Londen lopen veel vossen. De natuur is daar diep doorgedrongen in de steegjes en duistere hoekjes. De dieren hebben honger, scharrelen in vuilnisbakken en zijn soms ronduit brutaal. Ze schijnen bovendien een voorkeur te hebben voor schoenen. Die vinden ze leuk voor hun jongen om mee te spelen. Roos bond eens een zakje vlees aan een hek en wachtte af met haar camera. Lang hoefde ze niet te wachten, en de volgende dag ook niet, want de dieren leggen steeds dezelfde routes af in hun zoektocht naar eten.

In het werk van Roos van Haaften mogen wij als toeschouwers weer even onbevangen naar de natuur kijken. Papieren vossen als symbolen, wild en ongrijpbaar. Het voelt weldadig aan om je te verwonderen over de bijzondere schaduwen die deze nachtdieren zomaar overdag op de muur werpen.