Erik Mattijssen

Erik Mattijssen

Het ziet er allemaal even verrukkelijk, kleurrijk en fijn uit. Erik Mattijssen schildert taferelen waar de alledaagse overdaad regeert.  De mens zelf ontbreekt nagenoeg, maar heeft wel de hand gehad in wat er te zien is. De compositie, de kleuren, het verzamelen op zichzelf. Het zijn vaak de resten die we te zien krijgen, de vergeten of onbelangrijke voorwerpen, het nagelaten fruit. Potten die tegen bederf zijn afgedekt met een geblokte theedoek, aubergines die groeien in kleurige potten van de toko, je wil ze onmiddellijk zó in je huis zetten. Zo, in die prachtige heldere kleuren, met dat licht, met die vorm. Het vocabulaire dat de kunstenaar gebruikt maakt duidelijk dat schoonheid zit in verval en gewoon, in dingen waar je overheen kijkt , die groeien, zich verhouden en ook weer vergaan.